กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 253 เป็นเจ้า เป็นเจ้าจริง ๆ
วันคอยช่างยาวนาน เสิ่นเยวี่ยหมิงนอกจากดูแลเด็กแล้ว ทุกวันก็ไปวัดอวี้ชิงเพื่ออธิษฐานและจุดธูป
ข่าววันนี้ทำให้นางทั้งดีใจทั้งหวาดกลัวจริง ๆ
แต่โดยรวมแล้วความดีใจมีมากกว่า
เสิ่นเยวี่ยหมิงลุกขึ้นยืนทันทีด้วยแรงมหาศาล เก้าอี้ล้มลงตู้มหนึ่งที
นางไม่มีเวลาไปพยุง แค่ทิ้งประโยคหนึ่งไว้ “ท่านแม่ พี่หญิงสอง ไว้วันหลังข้าจะมาเป็นเพื่อนพวกท่านอีก”
ฮูหยินมองร่างที่นางหายลับไปในพริบตา ส่ายหน้าพลางยิ้ม เอ่ยกับเสิ่นชิงซวง “ยังเด็กอยู่จริง ๆ อุปนิสัยใจร้อนเกินไป”
เสิ่นชิงซวงก็ยิ้ม “ช่วงนี้น้องสาวสี่ลำบากใจ ถ้าเป็นข้าบ้างข้าก็คงวิ่งเร็วเช่นกัน”
สองแม่ลูกหัวเราะขึ้นพร้อมกัน