กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 166 ตำแหน่งเล็กฐานะต่ำ ยากได้รับความเคารพ
นครหยกยามเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงนั้น หมดสิ้นความเขียวขจีมานานแล้ว สิ่งเดียวที่พอประดับประดานอกเรือนได้ ก็คือลูกพลับที่เหลืออยู่บนต้นพลับซึ่งไร้ใบ ผลแต่ละลูกดูราวโคมไฟแดง ถูกฝูงนกที่บินผ่านมาจิกกิน
ชิงเชวี่ยถือจดหมายที่ถูกแกะออกแล้วไว้ในมือ สีหน้าลำบากใจเต็มที
“ฮูหยิน นี่คือจดหมายที่แม่นางสี่เขียนมา ถูกนายท่านแกะออกแล้ว คงจะไม่ทันระวัง จึงเผลอแกะออก”
ฮูหยินโกรธจนหลับตา เดิมทีกำลังเช็ดใบหญ้าอรชิดสีเขียวอยู่ พอออกแรงหน่อย ก็ดึงใบจนขาดเสียเลย
“วันนี้มือเขาช่างยาวเสียจริง จดหมายของซวงเอ๋อร์ไม่แกะ จดหมายของลูกชายก็ไม่แกะ กลับมาแกะจดหมายของลูกเขย เช่นนี้จะให้ลูกเขยมองพวกเราอย่างไร...”