ตอนที่ 167 ทางก้าวขึ้นสูงมักเป็นเช่นนี้

ตอนที่ 167 ทางก้าวขึ้นสูงมักเป็นเช่นนี้

ฉู่ซิงอี๋ขยับเข้าใกล้ตะเกียง ตั้งใจนับจุดดำเล็ก ๆ บนนั้น ยิ่งนับยิ่งละอายใจ ไม่คิดเลยว่าในจดหมายของลูกสาว พ่อกับลูกจากกันมากว่าหกสิบสองวันแล้ว

บัดนี้หวั่งอันรู้ความแล้ว แต่เขาผู้เป็นพ่อกลับไม่ได้อยู่เคียงข้าง ไม่ควรเลยจริง ๆ

อีกทั้งวันเกิดใกล้เข้ามาแล้ว ไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวได้ เขาจึงต้องเลือกของขวัญดี ๆ สักชิ้นให้ได้

เขาบดหมึก ตั้งใจจะเขียนตอบจดหมาย แต่พอคิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันที่พลิกผันลึกลับ และตนถูกผู้คนจำนวนไม่น้อยจับตา ก็ได้แต่วางพู่กันลงอย่างจนใจ

อยากออกไปเดินเล่นบ้าง แต่ทั้งจวนล้วนแปลกหน้า จะเดินไปไหนก็ไปได้ไม่ไกล

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาได้แต่แหงนมองพระจันทร์แล้วถอนหายใจ