ตอนที่ 158 ต้องเป็นเวรกรรมผูกพันแน่

ตอนที่ 158 ต้องเป็นเวรกรรมผูกพันแน่

เมื่อรู้ว่านายท่านอำเภอและฮูหยินจะแจกทาน หมู่บ้านชายทะเลเล็ก ๆ แห่งนั้น ผู้คนต่างเรียกหากันไปทั่ว คึกคักราวกับวันตรุษ

เสิ่นเยวี่ยหมิงมองเหล่าคนชรา อ่อนแอ ป่วย พิการตรงหน้า ทุกคนผอมจนเหมือนไม้ไผ่ลำบาง เสื้อผ้าที่สวมอยู่มีรอยปะทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ในใจนางรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

เทียบกับพวกนางแล้ว นางไม่มีสิทธิ์จะมาเศร้าโศกอาลัยฤดูใบไม้ผลิ ร่ำร้องว่าลำบากว่าอ่อนแรงเลยสักนิด

หัวหน้าหมู่บ้านเป็นตาเฒ่าตัวเล็กหลังค่อม เดินเข้ามาต่อหน้าเสิ่นเยวี่ยหมิงอย่างระมัดระวัง

“ตามที่ท่านผู้สูงศักดิ์สั่งไว้ คนชรา อ่อนแอ ป่วย พิการเรียกมาครบแล้ว ยังมีอีกสองสามคนที่ลุกจากเตียงไม่ไหวจริง ๆ ข้าก็ให้ลูกชายของพวกเขามารับแทนขอรับ”