กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 146 ทาสสังหารนาย
เสิ่นเยวี่ยหมิงหอบหายใจตามไป พอมองเห็นไฟไหม้มโหฬารปกคลุมฟ้าดิน ก็เอ่ยเสียงดัง “ไฟใหญ่เพียงนี้ คนที่ควรออกมาก็ควรออกมาหมดแล้ว มิใช่คนโง่เสียหน่อย จะต้องวิ่งหนีอยู่แล้ว”
ฉู่ซิงอี๋กังวลใจยิ่งนัก คิ้วกระบี่ขมวดขึ้นราวทิวเขา “เกรงว่าจะวิ่งหนีออกมาไม่ได้กระมัง”
“หมายความว่ากระไร” เสิ่นเยวี่ยหมิงเพิ่งเอ่ยถาม ท่านทั่นฮวาก็วิ่งไปเสียแล้ว
นางตามไม่ทันจริง ๆ มองเปลวไฟโหมกระหน่ำ นางเกือบชนผู้คนล้มคว่ำ รู้ตัวว่าตนช่วยอะไรไม่ได้เลย ได้แต่ถอยออกมา
ผู้คนต่างยุ่งวุ่นวายช่วยดับไฟ น่าเสียดายที่วุ่นกันอยู่ทั้งครึ่งคืน ตระกูลหวังก็ยังคงเหลือเพียงซากปรักหักพัง มีไม้ที่หลงเหลืออยู่บ้าง ควันหลงลอยกรุ่น