ตอนที่ 145 ข้าเบื่อพวกโง่อย่างพวกเจ้าจริง ๆ

ตอนที่ 145 ข้าเบื่อพวกโง่อย่างพวกเจ้าจริง ๆ

ช่วงเวลานี้ยามฟ้าแห้งอากาศแห้ง ระวังไฟเทียน อีกทั้งอำเภอเต๋ออันก็ไร้ฝนตกมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว พอเกิดเพลิงไหม้ขึ้นมาคราหนึ่ง จึงยากยิ่งที่จะดับมอดลงได้

อัคคีโหมลุกโชน คานสลักเสาวาด หอคอยวิจิตรตระการตา ล้วนถูกเผาผลาญจนวอดวายในกองเพลิง

แสงอัคคีพวยพุ่งเสียดฟ้า สาดส่องท้องฟ้าไปครึ่งแถบ กระทั่งหมู่เมฆก็คล้ายจะถูกย้อมจนแดงฉาน

คหบดีหวังเหงื่อไหลโทรมกาย นอนคว่ำอยู่บนพื้นอย่างซมซาน ใบหน้าเต็มไปด้วยเขม่าดำ ยามมองดูศีรษะของมารดาแท้ ๆ ของตน แม้แต่จะร้องไห้ก็ยังร้องไม่ออกเสียแล้ว

เพลิงลุกไหม้รุนแรงเกินไป น้ำตาถูกเผาผลาญจนเหือดแห้งไปนานแล้ว บ้านเรือนอันวิจิตรประณีตงดงามในวันวาน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นทะเลอัคคีพุ่งเสียดฟ้า กำแพงสูงตระหง่านก็กักขังตนไว้จนสิ้นหนทางรอดโดยสิ้นเชิง