ตอนที่ 119 หวานนัก เหมือนน้ำตาล

ตอนที่ 119 หวานนัก เหมือนน้ำตาล

เสิ่นเยวี่ยหมิงเล่าบทสนทนาระหว่างพี่หญิงสองกับวั่งอันให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

“ฮ่า ๆ ที่จริงวั่งอันก็เกลี้ยกล่อมง่ายอยู่ นางยังอายุน้อย หลอกล่อนางสักหน่อยก็พอแล้ว แต่นางชอบกินน้ำตาลได้อย่างไรกันเล่า? ตอนเด็ก ๆ เจ้าเองก็ชอบกินน้ำตาลหรือ?”

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าวั่งอันเหมือนนาง

ฉู่ซิงอี๋มิได้เปิดโปงคำพูดของนาง เพียงหัวเราะอยู่ในลำคอ ก่อนคลี่ฟูกนอนกับผ้าห่มนอนออกแล้วห่อหุ้มทั้งสองคนไว้

เขาไล่ตามริมฝีปากของนาง มือก็เริ่มปลดกระดุมพลางพึมพำว่า “ตอนเด็ก ๆ ข้าเพียงอยากกินน้ำตาลเท่านั้นเอง แต่ก็ไม่มีให้กิน”

หัวใจของเสิ่นเยวี่ยหมิงอ่อนยวบ มือที่ผลักไสก็ลดแรงลงกว่าครึ่ง