กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 118 ท่านแม่แอบไปเที่ยวไม่พาข้าไปอีกแล้ว
หลิวติ้งประหลาดใจยิ่งนัก ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับความมั่งคั่งที่มองเห็นและสัมผัสได้ เขายังคงคิดจะพยายามช่วงชิงต่อไป
“ฮูหยิน ข้า…”
เสิ่นเยวี่ยหมิงเข้าใจหลิวติ้งดี เขาเกิดมาจากอาชีพนายหน้า ย่อมมีความปรารถนาโดยธรรมชาติที่จะหาเงิน ทว่าเขากลับเลอะเลือนยิ่งกว่าตัวนางในชาติที่แล้วเสียอีก
“หลิวติ้ง เจ้านำพริกไทยกับฝางเหล่านั้นมาทำให้ฐานะคล่องตัว ข้าจะหลับตาข้างหนึ่งเสียก็ได้ คนเหล่านั้นก็เช่นกัน ทว่าหากเจ้ายังคิดโลภมาก จะไปแย่งเนื้อจากปากเสือ วันใดต้องสิ้นชีพขึ้นมา เจ้าก็จะรู้เองว่าผลลัพธ์ร้ายแรงเพียงใด”
นางรู้ดีถึงผลลัพธ์ของความเลอะเลือน จึงอดชี้แนะเขาเล็กน้อยไม่ได้