ตอนที่ 117 หาเงินอย่าโลภมาก

ตอนที่ 117 หาเงินอย่าโลภมาก

“หนาวแล้วกระมัง?” ฉู่ซิงอี๋เอ่ยพลางยิ้ม จับมือนางมาถูสองครั้ง แล้วช่วยกระชับเสื้อคลุมขนให้นางอีกเล็กน้อย

“รีบกลับกันเถิด กระโจมชั่วคราวนี้กันลมไม่ได้ อย่าได้เป็นหวัดเอาเล่า”

เสิ่นเยวี่ยหมิงมองเขาเช่นนั้น รอยยิ้มตรงมุมปากยังคงไม่จางหาย

สามีภรรยาทั้งสองพิงกายนั่งอยู่ด้วยกัน แล้วกระซิบกระซาบพูดคุยกันอีกครู่หนึ่ง

ส่วนใหญ่เป็นฉู่ซิงอี๋ที่พูด เพราะเมื่อใดที่เขาเอ่ยถึงเรื่องของราษฎร ก็จะพูดไม่รู้จักจบจักสิ้น

เสิ่นเยวี่ยหมิงฟังไปพลางมองเขาพลางยิ้ม บางครั้งก็หันศีรษะไป และเห็นเหลียนจวิ้นที่อยู่ไม่ไกลด้วยหางตา เขากำลังเหม่อมองมาทางนี้ ลมทะเลพัดจนทั้งร่างของเขาดูยุ่งเหยิงและแหลกสลาย

นางพลันลุกขึ้นยืน