กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 42 มีแต่เจ้าที่เรื่องมาก
พูดตามตรง เสิ่นเยวี่ยหมิงยังอดสงสารหญิงชราตัวเล็กไม่ได้ ช่วงนี้เกี่ยวข้าวเหนื่อยเพียงนั้น ยังไม่ได้พักผ่อนให้เต็มที่เลย
นางอุ้มเด็กน้อยไว้ พึมพำว่า “วั่งอัน ดาวนำโชคน้อย ลูกแก้วของแม่ ทุกคนจะปลอดภัยกันหมด”
เด็กกินอิ่ม ตบหลังให้เรอแล้ว ร้องไห้สองเสียงก็หลับไปอีก
หานซื่อได้ยินเสียง รีบเข้าไปในห้อง “ร้องไห้หรือไม่ ตบหลังให้เรอหรือยัง เด็กไม่เรอออกมาง่าย ๆ จะสำลักนม”
เสิ่นเยวี่ยหมิงพยักหน้าอย่างเหนื่อยล้า “ตบให้แล้ว ท่านแม่ ท่านก็ไปนอนเถิด อย่าให้เหนื่อยนักเลย”
“ตบให้แล้วหรือ” หานซื่อประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็วางใจกว่าเดิม รู้ว่าการตบหลังให้เรอแสดงว่าเลี้ยงเด็กเป็น