ตอนที่ 43 มาถูกเวลาพอดี

ตอนที่ 43 มาถูกเวลาพอดี

เช้าวันรุ่งขึ้น ในลานบ้านขาวโพลนด้วยน้ำค้างแข็ง หมอกบางไม่จางหาย

เข้าสู่เดือนสิบเอ็ดแล้ว ลมเหนือพัดหนาวจัด

หลังอาหารเช้า เสิ่นเยวี่ยหมิงกลัวจะไปไม่ทัน จึงรีบดึงหานซื่อที่ไม่อยากไปขึ้นรถม้า

หานซื่อไม่เต็มใจจริง ๆ รอยย่นระหว่างคิ้วเป็นรูปตัวชวนจนบีบยุงให้ตายได้

“จะรับซินเหลียนก็รับมาเถิด ฝากคนไปบอกกล่าวก็พอแล้ว ถึงขั้นต้องไปกันทั้งหมดหรือ วั่งอันยังเล็กอยู่เลย”

วั่งอันตัวน้อยถูกห่อจนเป็นรังไหม กำลังหลับสนิทอยู่

ก็ไม่มีทางเลือกอื่น นางเป็นสะใภ้ที่เพิ่งคลอดเด็ก ย่อมเทียบไม่ได้กับหญิงชราตัวเล็กที่ออกหน้าเอง

เรื่องนี้ทำกันกระชั้นชิดเกินไปจริง ๆ