152

บทที่ 152 จักรวรรดิโรม่า

เมื่อสัมผัสได้ถึงเถาวัลย์ที่กำลังถูไถแขนของตัวเอง มู่จิ่นก็ยิ้ม ก่อนปล่อยพลังพิเศษบางส่วนให้มัน เถาวัลย์ที่ใช้พันเกราะจักรกลของโจรสลัดอวกาศก่อนหน้านี้ก็คือสิ่งที่มันแปลงออกมา นับตั้งแต่เจ้าตัวนี้มาอยู่ข้างกายเธอ นอกจากดูดซับพลังสายพฤกษาที่เธอปล่อยออกมาแล้ว ปกติก็แทบไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ดูไม่ต่างจากสร้อยข้อมือธรรมดาเลย

ความจริงแล้ว ความเหนียวทนทานของเถาวัลย์ของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าเถาวัลย์ไหมทองเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังสามารถสร้างพิษที่ทำให้เกิดภาพหลอนได้ด้วย นับเป็นอาวุธป้องกันตัวชั้นยอดจริง ๆ เพียงแต่หากไม่มีมันคอยควบคุมดอกไม้กินคนเอาไว้ เกรงว่าพวกนั้นคงเพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็ว

ถ้าพวกคนละโมบของสหพันธรัฐยังไม่ยอมเลิกนิสัยเดิมแล้วกลับไปยังดาวดวงนั้นอีกครั้ง เกรงว่าแม้แต่ศพที่สมบูรณ์ก็คงไม่เหลือ สุดท้ายคงกลายเป็นปุ๋ยดอกไม้ของพวกมันทั้งหมด

ภูเขาสมบัติลูกใหญ่ตั้งอยู่ตรงหน้าแบบนั้น จะมีใครบ้างไม่หวั่นไหว?

...

“พลเอก กองทัพที่สิบส่งคนสามพันนายไปยังดาวที่มีดอกไม้กินคน พวกเขาถูกกวาดล้างทั้งหมด ไม่มีใครหนีรอดออกมาได้แม้แต่คนเดียวครับ” ฟู่ชิงจูรายงานข่าวที่เพิ่งส่งมาถึงให้เหวินซ่งจินฟังด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

คนพวกนั้นไม่ได้เห็นคำเตือนของพลเอกอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ดาวดวงนั้นน่ากลัวกว่าเมื่อก่อนเสียอีก คนของกองทัพที่สิบเพิ่งลงจอดก็ขาดการติดต่อกับกองบัญชาการทันที