129

บทที่ 129 ความทรงจำในอดีต

เด็กผู้หญิงคนนั้นใช้ไม้ไล่หนูออกไป ก่อนจะรีบวิ่งมาหามู่จิ่นตัวน้อย “เฮ้ ตื่นสิ” พอเห็นเลือดบนพื้นก็ร้องออกมาอย่างตกใจ “แม่ รีบมานี่เร็วค่ะ!”

“เกิดอะไรขึ้น เยว่หยิง?”

มู่จิ่นมองคนสองคนที่เดินออกมาแล้วชะงักไป ที่แท้คือพ่อกับแม่ สวีมู่กับหลานจือรีบวิ่งเข้ามา เห็นลูกสาวที่มีสีหน้าตื่นตระหนก และเด็กผู้หญิงอีกคนที่ล้มหมดสติอยู่บนพื้น

สวีมู่รีบอุ้มเด็กหญิงที่บาดเจ็บขึ้นมา ส่วนหลานจืออุ้มเยว่หยิง ทั้งสองรีบวิ่งกลับบ้าน แน่นอนว่าพวกเขาไม่ลืมหยิบโลหะรีไซเคิลที่ตัวเองเก็บมา รวมถึงของที่เด็กหญิงคนนั้นเก็บไว้กลับไปด้วย

มู่จิ่นเดินตามพวกเขาไปด้านหลัง ถึงเพิ่งรู้ว่าการพบพ่อแม่ครั้งแรกของเธอในตอนนั้นเป็นแบบนี้เอง

พ่อกับแม่ในช่วงเวลานี้ดูแก่กว่าตอนปัจจุบันมาก มู่จิ่นตามพวกเขากลับไปยังบ้านที่เรียบง่าย แต่เก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย

“เยว่หยิง เกิดอะไรขึ้น?” หลานจือถามลูกสาวถึงเหตุการณ์อย่างละเอียด ขณะค่อย ๆ ทำความสะอาดบาดแผลให้มู่จิ่นตัวน้อยอย่างอ่อนโยน

“ตอนฉันเดินเล่นอยู่แถวนั้น เห็นหนูกำลังจะกัดน้องคนนี้ค่ะ ฉันเลยไล่หนูไป แต่น้องหมดสติไปแล้ว เรียกยังไงก็ไม่ตื่น” เยว่หยิงนอนคว่ำอยู่ข้างเตียง มองเด็กหญิงตัวน้อยที่แม่เช็ดใบหน้าจนสะอาดแล้วด้วยความเป็นห่วง

สวีมู่วางอ่างน้ำลง ก่อนลูบผมลูกสาว “เยว่หยิงของพวกเราเก่งจริง ๆ เป็นวีรบุรุษตัวน้อยเลยนะ”