128

บทที่ 128 ปัญหาในการเพาะเลี้ยง

ไม่ต้องพูดก็รู้ว่า ยาหนึ่งในสองหลอดนั้นจะต้องมอบให้พลเอกเหวินอย่างแน่นอน แต่ประสิทธิภาพของยาก็ยังสู้ดอกซันคาโยที่สมบูรณ์ไม่ได้ จึงไม่สามารถแก้ปัญหาพลังจิตของพลเอกได้อย่างสิ้นเชิง อย่างมากก็เพียงช่วยบรรเทาเท่านั้น หากต้องการรักษาให้หายขาด พวกเขายังจำเป็นต้องเพาะดอกซันคาโยต้นใหม่ให้สำเร็จ

“เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราต้องมานั่งกลุ้ม ปล่อยให้คนข้างบนกลุ้มกันเองเถอะ” เจ้าหน้าที่ของสถาบันวิจัยเก็บยาทั้งสองหลอดใส่กล่องนิรภัยแล้วล็อกเอาไว้อย่างดี

ส่วนศาสตราจารย์ฉีเองก็กำลังกลุ้มใจไม่แพ้กัน กระทั่งผู้อำนวยการสือยังถูกเขารบกวนจนแทบทนไม่ไหว

“นายเลิกเดินวนไปวนมาตรงนี้ได้แล้ว ฉันเวียนหัวหมดแล้ว”

“เหล่าสือ นายว่ามันเป็นเพราะอะไรกัน? ทำไมฉันถึงปลูกดอกซันคาโยไม่ขึ้นสักที?” ก่อนหน้านี้เขาก็กลุ้มใจกับเมล็ดบัวที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่มีทางแก้ ตอนนี้ยังมีดอกซันคาโยที่ยุ่งยากยิ่งกว่าเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันก็ไม่ใช่นักเพาะปลูกเสียหน่อย” สือทงไห่ดื่มชาจนหมด ก่อนจะวางถ้วยลงอย่างช้า ๆ

“ไม่ใช่ว่าเด็กสาวตระกูลเหวินคนนั้นเก่งมากหรือ? ทำไมแม้แต่เธอก็ยังจัดการไม่ได้ล่ะ” ศาสตราจารย์ฉีกลุ้มใจจริง ๆ ระดับความเข้ากันได้กับธรรมชาติของเขาสูงถึง 88% แต่เมื่อต้องเจอกับดอกซันคาโยก็ทำได้เพียงจ้องตาปริบ ๆ ร่างจิตของเขาปล่อยพลังสายพฤกษาเข้าไปเท่าไรก็เหมือนโยนก้อนดินลงทะเล หายวับไปโดยไร้ร่องรอย