127

บทที่ 127 เก็บงานช่วงท้าย

มู่จิ่นลูบเส้นผมยาวสีน้ำตาลของจือจือแล้วพยักหน้า “ใช่แล้ว ยังเป็นอีกัวนาทะเลตัวที่เจอครั้งก่อนนั่นแหละ”

เชี่ยนเชี่ยนเองก็ขยับเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอเห็นรูปร่างของอีกัวนาทะเลชัด ๆ ก็เกาศีรษะอย่างไร้เดียงสา “ดูเหมือนดาวหลานไห่จะไม่มีสิ่งมีชีวิตแบบนี้นะคะ หน้าตาดุร้ายเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้น โอลิเวียก็แบ่งสมาธิเหลือบมองเช่นกัน เป็นสัตว์ชนิดที่ดาวหลานไห่ไม่มีจริง ๆ รูปร่างแบบนี้น่าจะเป็นสัตว์ดุร้ายกระมัง?

เมื่อคิดเช่นนั้น เธอก็ถามออกมาตรง ๆ

“ไม่ใช่นะ มันกินพืช แล้วก็ขี้กลัวมากด้วย” จือจือส่ายหน้า อธิบายให้ราชินีเผ่าเงือกฟัง

หืม? หน้าตาแบบนี้แต่กินพืชหรือ? ช่างเป็นคำอธิบายที่ไม่เข้ากับรูปลักษณ์เอาเสียเลย

“จือจือพูดถูก เจ้าตัวนี้ชอบกินสาหร่ายที่ขึ้นตามโขดหินใต้ทะเลที่สุด” มู่จิ่นมองอีกัวนาทะเลที่ดำลงไปกัดกินสาหร่ายใต้ทะเล พลางอธิบายนิสัยของมันให้สองแม่ลูกฟังด้วยน้ำเสียงเบา

หลังฟังคำอธิบายของมู่จิ่น เงือกทั้งสองก็รู้สึกว่าต่อไปไม่ควรตัดสินสัตว์จากรูปลักษณ์อีกแล้ว เพราะสัตว์บางชนิดก็มีรูปร่างชวนให้เข้าใจผิดจริง ๆ อย่างสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าอีกัวนาทะเลตัวนี้

หลังจากกระตุ้นพลังของลูกแก้วชำระน้ำอย่างสมบูรณ์แล้ว ในที่สุดโอลิเวียก็ไม่จำเป็นต้องควบคุมด้วยตัวเอง ลูกแก้วสีฟ้าอ่อนลอยอยู่กลางอากาศโดยอัตโนมัติ เมื่อเขตทะเลแห่งนี้ถูกชำระล้างจนหมด มันก็จะเข้าสู่สภาวะปิดผนึก