กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 548 เจ้าหนู เจ้าจะต้องกลายเป็นยอดคนแห่งยุคสมัย
“แค่ก! แค่ก!”
เด็กชายตัวน้อยเดินกะเผลกตรงไปยังลานบ้านเก่าคร่ำคร่า พลางไอออกมาเป็นระยะขณะพยายามลากขาที่บาดเจ็บเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก
หน้าประตูเรือนมีบันไดหินสีเขียวอยู่ไม่กี่ขั้น
สำหรับคนทั่วไป บันไดเพียงไม่กี่ขั้นนี้ก้าวข้ามไปได้โดยง่ายดาย แต่สำหรับเด็กชายขาพิการผู้นี้ มันกลับเป็นการทรมานที่แสนสาหัส
“แฮ่ก! แฮ่ก!”
เด็กชายปีนขึ้นบันไดขั้นหนึ่งอย่างทุลักทุเล มือข้างหนึ่งกุมขาที่บาดเจ็บไว้ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความเจ็บปวด หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลรินลงมาจากหน้าผากไม่ขาดสาย