เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 386 ลูกแก้วฝืนลิขิตและลูกแก้วลิขิตสวรรค์
“ท่านอาวุโสลิขิตสวรรค์ ข้าควรจะฝึกฝนอย่างไรดี?”
เมื่อกลับมาถึงห้อง หวังเยว่ก็รีบเอ่ยถามลูกแก้วลิขิตสวรรค์ด้วยความกระตือรือร้น
เด็กหนุ่มผู้ชื่นชอบการร่ายรำกระบี่กระบองผู้นี้ เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความสนใจในวิถีแห่งการฝึกตนอย่างยิ่ง
“การจะฝึกฝนได้ สิ่งแรกที่เจ้าต้องมีคือพรสวรรค์ในการฝึกตน”
จิตวิญญาณแห่งลูกแก้วลิขิตสวรรค์ปรากฏร่างขึ้นตรงหน้าหวังเยว่ มันมองดูเขาด้วยรอยยิ้ม “แม้เจ้าจะมีพรสวรรค์อยู่บ้าง แต่มันก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเสียจนแทบไม่ต่างอะไรกับการไม่มีเลย”
“หา? ถ้าอย่างนั้น… ข้า…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหวังเยว่ก็สลดลงทันที หัวใจรู้สึกห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูก
“หึหึ เจ้าเด็กน้อย จะรีบร้อนไปทำไม? ตราบใดที่มีข้าอยู่ เจ้าอยากได้พรสวรรค์แบบไหน ข้าก็เสกให้เจ้าได้ทั้งนั้น”