เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 385 อีกหนึ่งเด็กหนุ่มที่ถูกหลอกจนหัวปักหัวปำ
“เจ้าลูกแก้วนี่มันสมบัติอะไรกันแน่?”
หวังเยว่นั่งคร่อมอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ในสวน หลังพิงลำต้น ในมือประคองลูกแก้วสีเทาหม่นขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด
ลูกแก้วสีเทาหม่นดูไม่มีความพิเศษใดๆ เลยแม้แต่น้อย ในเวลานี้ แม้แต่ลวดลายอักขระสีเงินที่เคยส่องประกายก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น ราวกับว่ามันเป็นเพียงก้อนหินธรรมดาก้อนหนึ่ง
หากเขาไม่ได้เห็นกับตาว่าลูกแก้วนี้สูบเลือดเนื้อของเสือตัวนั้นจนแห้งเหือดไป ต่อให้ใครมาบอกว่านี่คือของวิเศษ เขาก็คงไม่มีวันเชื่อ
“สมบัติของเซียน คงไม่ใช่สิ่งที่ปุถุชนคนธรรมดาอย่างข้าจะเข้าใจได้”
หลังจากจ้องมองอยู่นานแต่ไม่พบสิ่งใด หวังเยว่ก็ถอนหายใจออกมา เขาตั้งใจจะเก็บลูกแก้วนี้ไว้ก่อนแล้วค่อยหาวิธีจัดการในภายหลัง