เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
### บทที่ 387 ลูกแก้วเทียนหนี่มีท่านปู่พกพามาให้สองคน
“เถี่ยจู้ เจ้าเป็นอะไรไป?”
เมื่อหวังเยว่เดินทางข้ามภูเขาและหุบเขามาถึงก้นหน้าผา เขาก็เห็นหวังหลินเต็มไปด้วยบาดแผลตกลงมาที่ก้นหน้าผาพอดี
หวังเยว่รีบวิ่งเข้าไปพยุงหวังหลินขึ้นมา
“หู่จื่อ? เจ้า…เจ้ามาได้อย่างไร?”
เมื่อเห็นหวังเยว่มาถึง หวังหลินก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
น้องชายผู้ชอบร่ายรำกระบี่ผู้นี้ ปกติแล้วไม่ได้ฝึกวิชาอยู่ที่บ้านหรอกหรือ? วันนี้ทำไมถึง…ในชั่วพริบตาต่อมา หวังหลินก็เข้าใจทันที
“ที่บ้านกำลังตามหาข้าอยู่หรือ?”
“แน่นอนว่ากำลังตามหาเจ้าอยู่! ท่านอาสองแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว ท่านพ่อของข้าก็ไปเชิญผู้บำเพ็ญเพียรของสำนักเหิงเยว่มาช่วยแล้ว”
หวังเยว่จ้องมองหวังหลินอย่างไม่พอใจ “ข้าจะบอกว่า เถี่ยจู้ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? แค่การทดสอบเข้าสำนักไม่ผ่านเท่านั้นเอง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะคิดสั้น!”