บทที่ 122

บทที่ 122

หาที่ตาย!

จางผิงหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาสลักเป้าไปที่นกยายโศกในเสี้ยววินาที

เหนือท้องฟ้าสูงสามพันเมตรเบื้องหลังเขา อัญมณีป้อมลอยฟ้าได้ยิงลำแสงกว้างห้าสิบเซนติเมตรพุ่งออกไปในทันที

ตูม!

ลำแสงสีทองพุ่งกระแทกใส่ร่างของนกยายโศก นกยายโศกยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ร่างกายก็ระเบิดออกในพริบตา

ความสามารถของนกยายโศกนั้นน่ากลัวมาก แต่ไม่ว่าจะน่ากลัวแค่ไหนย่อมมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง นั่นคือต้องสามารถปล่อยมันออกมาได้เสียก่อน

หากเป็นเมื่อก่อน จางผิงคงต้องจนปัญญาอย่างแน่นอน แต่หลังจากมีความสามารถอย่าง ‘อัญมณีแห่งราชัน’ สัตว์อสูรที่ความเร็วในการหลบหลีกไม่รวดเร็วพอ ล้วนแต่เป็นเนื้อบนเขียงของเขาทั้งสิ้น