บทที่ 123

บทที่ 123

จากนั้น จางผิงและหลิวซือซ่านใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง จึงค่อยทยอยพาคนที่ถูกนกยายโศกขังไว้ออกมาจากโพรงไม้ทีละคน จากนั้นยังใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการส่งพวกเขากลับไปยังหมู่บ้านจู้หยวน

เนื่องจากชาวบ้านทั้งหมดเวลายังคงหมดสติอยู่ ดังนั้นหลังจากปรึกษาหารือกันแล้ว ทุกคนจึงพักค้างคืนที่หมู่บ้านจู้หยวนอีกหนึ่งคืน

อันที่จริง หลังจากสังหารนกยายโศกในหมู่บ้านจู้หยวนลงได้ ภารกิจของจางผิงและคนอื่นๆ ก็ถือว่าเสร็จสิ้นลงแล้ว

การช่วยเหลือชาวบ้านหมู่บ้านจู้หยวนเป็นเพียงเพราะพวกเขาอยากช่วย ไม่ใช่เพราะว่าต้องช่วย

ในวันรุ่งขึ้น เมื่อชาวบ้านฟื้นขึ้นมาแล้ว ใต้สายตาที่อาลัยอาวรณ์ของจู้จู พวกเขาจึงได้ออกเดินทางกลับ

จางโส่วจงนอนอยู่บนตัวของอาต้า มองดูท้องฟ้าสีครามสดใส แล้วถอนหายใจกล่าวว่า "ยังมีอีกเจ็ดฉาก หวังว่าภารกิจต่อจากนี้คงจะไม่ยากจนเกินไปนะ"