บทที่ 83

บทที่ 83

ซูชิงปัวมองเย่ฉางชุน แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "พี่ใหญ่เย่ ของสิ่งนี้... คุณกลืนลงไปได้อย่างไรกัน?"

แค่เขาเห็นอัญมณีสัญญา ในใจก็เกิดความรู้สึกต่อต้านขึ้นมาอย่างมากแล้ว รู้สึกว่าการกินอัญมณีสัญญาเนี่ยมันเหมือนกับการกินอุจจาระไม่มีผิด

ความรู้สึกนี้มันช่างทรมานเหลือเกิน

เย่ฉางชุนคิดทบทวนดูครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "ตอนนั้นผมเหมือนจะไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น ไม่ใช่ว่ามีคำโบราณกล่าวไว้หรอกหรือว่ายาดีมักขม? ผมคิดว่าอัญมณีเม็ดนี้มันชวนคลื่นไส้ขนาดนั้น ยังไงก็ต้องเป็นยาดีอย่างแน่นอน ก็เลยกลืนมันเข้าไปรวดเดียวเลย"

"..."

ทั้งสองคนกับหนึ่งมอนสเตอร์ต่างพากันพูดไม่ออก

ซูชิงปัวหลับตาลง ยิ้มฝาดเฝื่อนแล้วกล่าวว่า "ผมขอทำใจเตรียมตัวทางจิตวิทยาสักครู่ ดูก่อนว่าจะกินมันลงไปไหวไหม ถ้าสุดท้ายยังไม่ไหวจริง ๆ ค่อยว่ากันอีกที"