บทที่ 38

บทที่ 38

จางผิงใช้หมอกมรณะแปลงเป็นมีดสลักเล่มเล็ก ลงมือสลักตัวตนของเจิงเสี่ยวฝานและเรื่องชั่วช้าที่เคยทำลงไปบนพื้น จากนั้นจึงจากไปจากตระกูลซู

ตอนที่เขามาถึงจิตใจยังคงผ่อนคลายสบาย ๆ แต่ตอนที่จากไปจิตใจกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน

เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงแค่โจรใจกล้าบ้าบิ่นผู้หนึ่ง ตักเตือนสั่งสอนเล็กน้อยก็น่าจะเพียงพอแล้ว ใครจะรู้ว่ากลับบังเอิญไปเจอสุนัขชั่วที่ก่อเรื่องเลวทรามต่ำช้าสารพัด จนทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะจัดการเชือดเจ้าสุนัขตัวนี้ทิ้งเสีย

การฆ่าคน ใช้มีดเพียงเล่มเดียวก็พอ

ทว่าหลังจากการฆ่าคน ในใจของเขากลับรู้สึกไม่สู้ดีนัก

ต่อให้เขารู้ว่าบางคนจำเป็นต้องฆ่า และความเชื่อมั่นในใจก็ยังคงหนักแน่นมั่นคงอยู่เสมอ แต่การฆ่าคนไม่ใช่เรื่องน่ายินดีอย่างแน่นอน

แม้ว่าจะไม่นึกเสียใจภายหลัง แต่เขาก็ยังคงทบทวนว่าคนผู้นั้นสมควรตายจริง ๆ หรือไม่

"สมควรตายจริง ๆ!"

จางผิงเดินกลับไปพลางครุ่นคิดไปพลาง จนกระทั่งได้ข้อสรุปในท้ายที่สุด