บทที่ 37

บทที่ 37

ภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน ยามวิกาลสงัดเงียบ

สายลมระลอกหนึ่งพัดโชยมา ต้นไม้ที่ตระกูลซูปลูกไว้นอกประตูส่งเสียงเสียดสีดังระงม

เจิงเสี่ยวฝานสวมชุดนอนกลางคืน บนใบหน้าสวมหน้ากากดอกท้อ เขากระโดดเบา ๆ ก็พุ่งขึ้นไปอยู่บนยอดไม้ชราต้นหนึ่ง ทอดสายตาสำรวจมองคฤหาสน์ตระกูลซูเบื้องหน้า ใบหน้าที่อัปลักษณ์ใต้หน้ากากอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา

ช่วงก่อนหน้านี้ ภายในเมืองหมิงจูมีคลื่นลมปั่นป่วนซับซ้อน เขาจึงจำต้องเก็บเนื้อเก็บตัวลงบ้างเพื่อไม่ให้ตนเองต้องเข้าไปพัวพันกับพายุคลื่นลมเหล่านั้นอย่างไร้เหตุผล แต่ทว่าในช่วงสองสามวันนี้ สถานการณ์ดูเหมือนจะเริ่มดีขึ้นแล้ว เขาจึงอดรนทนไม่ไหวกับกิเลสตัณหาอันร้อนแรงในใจ เตรียมลงมือจัดการกับคุณหนูตระกูลซู

"ได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูตระกูลซูรูปร่างอวบอิ่มสมส่วน ผิวพรรณขาวเนียนดั่งขี้ผึ้ง ความงามสะคราญตาไร้ผู้เทียบเทียม ค่ำคืนนี้พ่อจะขอลิ้มลองความสดใหม่ก่อนสักตั้ง ดูซิว่าจะหอมหวานชื่นใจอย่างที่ร่ำลือกันจริงไหม" เจิงเสี่ยวฝานเลียริมฝีปาก จากนั้นก็กระโดดเบา ๆ ลงสู่ภายในลานบ้านพอดีโดยไม่มีแม้แต่เสียงเล็ดลอดออกมาสักนิดเดียว

เขาหลับตาลง เงยหน้าสูดดมกลิ่นอายในอากาศ จากนั้นก็เผยแววตื่นเต้นออกมา กลิ่นอายของคุณหนูตระกูลซูถูกเขาจับสัมผัสได้แล้ว หอมหวานชื่นใจสมคำร่ำลือจริง ๆ