บทที่ 2

บทที่ 2

ในฐานะผู้ที่มีความโตเป็นผู้ใหญ่ทางจิตใจคนหนึ่ง เมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้ จางผิงจึงไม่ได้ตื่นตระหนกตกใจเหมือนพวกวัยรุ่นเลือดร้อน

เขาก้าวเข้าไปในอาคารเรียนอย่างสงบเพื่อหาห้องพักครู แต่ทว่าเมื่อเขาเห็นครูคนหนึ่งที่อยู่นอกห้องกำลังแปะหนังมนุษย์และกลายร่างเป็นสุนัขจิ้งจอก เขาก็เดินผ่านห้องพักครูไปโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนและไม่ได้เข้าไปขอความช่วยเหลือแต่อย่างใด

ดูท่าทางแล้วคุณครูก็อาจจะไม่น่าไว้วางใจเช่นกัน

พวกสุนัขจิ้งจอกเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเป็นสัตว์อสูร พลังการต่อสู้จะแข็งแกร่งขนาดไหนยังคงเป็นปริศนา

หากโปงแตกขึ้นมาแล้วพวกสัตว์อสูรเหล่านี้ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ลงมือสังหารหมู่กันในโรงเรียนขึ้นมาจริงๆ และเมื่อคุณครูพึ่งพาไม่ได้แล้วล่ะก็ เขาก็คงต้องจบเห่แน่ๆ

อีกอย่าง เขาก็ไม่มีหลักฐานใดๆ มีแต่คำพูดลอยๆ

ถ้าหากคุณครูไม่เชื่อเขาขึ้นมา เกรงว่าจะกลายเป็นตื่นตูมแหวกหญ้าให้งูตื่นและพาตัวเองไปตกอยู่ในอันตรายเสียเปล่าๆ

"ช่างน่าประหลาดใจเสียจริง!"

จางผิงเดินเข้าไปในห้องน้ำ รู้สึกซับซ้อนในอารมณ์อยู่บ้าง ยืนอยู่ครู่หนึ่งก็เดินออกมาแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเรียน