บทที่ 1

บทที่ 1

"ซูจิ้งเหยา จะกินลูกอมไหม? ฉันเลี้ยงเอง"

จางผิงฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน ในมือถือผลึกหกหน้าสีเขียว พลางหรี่ตามองเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างซูจิ้งเหยาแล้วเอ่ยถาม

ซูจิ้งเหยาเหลือบมองผลึกหกหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะพ่นคำเดียวออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า "ไสหัวไป"

"ไม่กินก็ไม่กิน จำเป็นต้องโมโหขนาดนั้นด้วยเหรอ" จางผิงชักมือกลับแล้วบ่นพึมพำเบา ๆ

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผากของซูจิ้งเหยาเล็กน้อย นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า "จางผิง แม้ว่านายจะตื่นรู้พลังกาก ๆ ออกมา ฉันจะเข้าใจความรู้สึกนายก็เถอะ แต่ถ้านายออกจากโรงเรียนไปแล้วยังเที่ยวถามคนอื่นแบบนี้อีก เชื่อไหมว่านายจะโดนตีตาย"

"พลังกาก ๆ นี่ก็ดีออก ฉันก็แค่ถามเธอนั่นแหละ จะไปถามคนอื่นได้ยังไง" จางผิงพึมพำในลำคอ

ซูจิ้งเหยาชำเลืองมองจางผิงด้วยความไร้คำพูด จากนั้นก็ก้มหน้ากรอกใบสมัครจบการศึกษาต่อ

"เธอคิดจะจบการศึกษาจริง ๆ เหรอ?" จางผิงเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม

ซูจิ้งเหยาตอบอย่างเรียบเฉยว่า "ความรู้ในโรงเรียนฉันเรียนรู้จนหมดสิ้นแล้ว อีกทั้งพลังที่ฉันตื่นรู้ก็เหมาะกับการต่อสู้เป็นอย่างมาก มีแต่ต้องผ่านการต่อสู้จริงเท่านั้นถึงจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ การเข้าร่วมหน่วยลาดตระเวนคือสิ่งที่ฉันตัดสินใจไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว"