0126

⬢⬢⬢

ตอนที่ 126 โพธิสัตวาสัตว์เดรัจฉานล่าขุนเขา

บทที่ 126 [เผาซี๋ยวล่าสัตว์] ขั้นสี่

เสิ่นเลี่ยนรู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ

ดูท่าโลกใบนี้คงไม่ได้เรียบง่ายเพียงแค่หายนะทั้งแปดสิบเอ็ดประการกระมัง มิฉะนั้นระเบียบคงพังทลายไปนานแล้ว ต้าถังจะยังคงอยู่มานับพันปีได้อย่างไร

หลัง “ผีสยอง” หลุดพ้นจากถ้ำอสูร ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ นานหลายร้อยปี

เสิ่นเลี่ยนเคยไต่ถามองครักษ์จินอู๋มาไม่น้อย แต่ภัยพิบัติจากอสูรมารพันปีกลับแทบไม่มีเลย หรือว่าพวกมันจะกลับตัวกลับใจมุ่งมั่นบำเพ็ญเพียรกันแน่

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง

ผีสยองรับรู้ได้ถึงภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า จึงพร้อมใจกันเลือกที่จะเงียบเสียงกระมัง

“หวังว่าข้าจะคิดมากไปเองก็แล้วกัน ท้ายที่สุดโลกไซอิ๋วก็มีสี่ทวีปใหญ่อยู่ บางทีนอกอาณาเขตต้าถังอาจยังคงมีเซียนและพุทธะดำรงอยู่ คุ้มครองโลกมนุษย์ก็เป็นได้”