0003

⬢⬢⬢

ตอนที่ 3 มิใช่ยอดคน ย่อมเป็นอสูรมาร

เมื่อติงรีบร้อนออกไปแจ้งทางการ หน้าโรงรับจำนำก็มีผู้คนมารวมตัวกันเป็นจำนวนมากในเวลาอันรวดเร็ว

ทั้งที่เพิ่งเป็นศพตายได้ไม่นาน แต่กลับมีกลิ่นเน่าเหม็นโชยมาแล้ว หิมะที่สะสมแปดเปื้อนด้วยเลือดสีแดงเข้ม ดึงดูดให้สุนัขป่าหลายตัวมายืนหยุดอยู่ด้านนอก

ผู้คนไม่น้อยจำหลี่ตูอันได้ ไม่คาดคิดเลยว่าจะมาหัวชนตายอยู่ริมทางอย่างไร้สาเหตุ

พวกเขายังคงหวาดผวามาจนถึงบัดนี้ เสียงคำรามช่วงใกล้ตายของหลี่ตูอันนั้นทั้งบ้าคลั่งและหวาดกลัว ราวกับได้พบเห็นสิ่งบางอย่างที่ทำให้ขนหัวลุก

ฝูงชนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นาๆ แต่ไม่มีผู้ใดโยงเรื่องนี้เข้ากับโรงรับจำนำ

ท้ายที่สุดแล้วนิสัยใจคอของหลี่ตูอันเป็นเช่นไรย่อมรู้กันดีอยู่

“โชคดีที่ไม่ได้ตายในร้าน มิเช่นนั้นคงยากจะแก้ตัวต่อหน้าผู้คน”

เสิ่นเลี่ยนพิงกายอยู่หน้าโรงรับจำนำ ผู้อาวุโสหวังตกใจกลัวจนรู้สึกไม่สบายกะทันหัน จึงให้ลูกจ้างหลายคนประคองไปพักผ่อนที่ห้องรับรอง