0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 ข้าจะเป็นอสูรมารได้อย่างไร

หลังจากผ่านพ้นช่วงเสี่ยวหานไปได้ไม่นาน เมืองเหยียนเหลียงก็โปรยปรายลงมาด้วยหิมะหนา

ลำธารนอกเมืองต่างถูกน้ำแข็งปกคลุมจนสิ้น

หากเป็นยามที่สภาพอากาศเหมาะสม เสิ่นเลี่ยนก็คงไม่ถึงกับต้องขลุกอยู่แต่ในโรงรับจำนำานับวัน นานทีปีหนถึงจะออกไปเดินเลือกซื้อภาพโบราณและภาพวาดพู่กันในตลาดของเมืองเหยียนเหลียง ยามนี้ย่อมไม่อยากออกไปทนทุกข์ทรมานกับความหนาวเหน็บให้ลำบาก

เมื่อเตาไฟถูกจุดขึ้น เหล้าเหลืองอุ่นๆ ครึ่งชามก็ถูกดื่มลงท้อง

การเคลิ้มหลับไปครึ่งวันไหนเลยจะไม่ใช่เรื่องดีงามเล่า สิ่งที่ทำให้เสิ่นเลี่ยนนึกแปลกใจก็คือ ดูเหมือนว่าช่วงนี้โชคชะตาของตนจะรุ่งโรจน์เป็นอย่างยิ่ง ผลกำไรจากการทำตัวเกียจคร้านในโรงรับจำนำแต่ละวันกลับเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

วันหนึ่งๆ มักจะมีภาพโบราณและภาพวาดพู่กันสักสองสามชิ้นที่มีค่าประสบการณ์แฝงอยู่ ผ่านไปเพียงชั่วเดือนกว่า ความคืบหน้าในอาชีพนายประเมินก็ขยับขึ้นมาถึงร้อยละเก้าสิบห้าจุดสามอย่างเงียบเชียบ

เรื่องเดียวที่ไม่ค่อยสาสมใจ มีเพียงการที่เสิ่นฮั่นเซิงยังคงไม่ยอมกลับบ้านเสียที

หิมะปกคลุมภูเขา ถนนหลวงยากแก่การสัญจร เสิ่นฮั่นเซิงย่อมต้องเลือกพักค้างแรมที่เมืองเกาเจียเป็นธรรมดา คาดว่ากว่าจะมาถึงเมืองเหยียนเหลียงก่อนสิ้นปีได้ก็นับว่าดีมากแล้ว