บทที่ 327 งานชิมสุราระดับไฮเอนด์

การรวมตัวของบุคคลในแวดวงวัฒนธรรมที่มีเหลียงฝูหลี่เป็นแกนนำ นัดหมายพร้อมหน้ากันก่อนเวลาบ่ายสามโมงของวันที่ 4 ตุลาคม นี่ไม่ใช่แค่การพบปะธรรมดา แต่ยังเป็นการแลกเปลี่ยนเรื่องราวทางวรรณศิลป์อีกด้วย

หากจะพูดให้สละสลวย นี่ก็คือซาลอนทางวัฒนธรรมนั่นเอง!

ในสถานที่จัดงานตระเตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกเอาไว้ ผู้อาวุโสในแวดวงวัฒนธรรมสามารถเขียนพู่กัน วาดภาพ หรือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นด้านวรรณศิลป์กันตรงนั้นได้ เว่ยไหลขอข้อมูลของผู้มาร่วมงานล่วงหน้า และออกไปต้อนรับทีละคนด้วยตนเอง

ยามที่เหลียงฝูหลี่มาถึง เขาเอ่ยปากแนะนำอย่างออกหน้าออกตา “พวกพี่ๆ น้องๆ ผมมีอัจฉริยะคนหนึ่งจะแนะนำให้รู้จัก ก็พ่อหนุ่มข้างๆ ผมนี่แหละ เก่งกาจจริงๆ ผลงานของพวกท่านทุกคน เขารู้จักเป็นอย่างดีเลยนะ”

ทุกคนต่างรู้สภาพของตนเองดี แม้จะบอกว่ามีผลงานมากมาย แต่ส่วนใหญ่ก็เล่นสนุกกันในแวดวง ไม่ใช่กวีเอกหรือนักประพันธ์ใหญ่โตอะไร ผลงานไม่ได้โด่งดัง คนทั่วไปไม่เคยได้ยินและไม่เคยเห็นมาก่อน

แทบไม่มีผลงานชิ้นไหนที่โด่งดังข้ามแวดวง หากเว่ยไหลเคยเห็นผลงานสักชิ้น ก็อาจเป็นไปได้ว่าแค่บังเอิญ

รู้จักเป็นอย่างดีทุกคนน่ะหรือ?

เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาด!

ไม่ใช่แค่บางคนไม่เชื่อ แต่ทุกคนนอกจากเหลียงฝูหลี่ล้วนไม่เชื่อทั้งสิ้น