บทที่ 217 ชิมสุรา

กู้ติ่งเข้าซื้อโรงกลั่นสุราขนาดเล็กเพื่อพัฒนาสินค้าของตัวเอง เรื่องนี้เว่ยไหลไม่ได้รู้สึกแปลกใจ เพราะเขาเข้าใจดีถึงความกังวลลึกๆ ที่กลุ่มตัวแทนจำหน่ายรายใหญ่ต่างมีร่วมกัน

ทั้งแบรนด์และตัวสินค้า ล้วนไม่ใช่ของตัวเอง

ฉากหน้า ติ่งเซิ่งจิ่วสิงเป็นตัวแทนจำหน่ายสุราชื่อดังหลายแบรนด์ ดูเหมือนจะนอนรับเงินสบายๆ

แต่คนนอกไม่มีทางรู้หรอกว่า ตัวแทนจำหน่ายสุราชื่อดังนั้นกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพียงใด

โรงกลั่นสุราแบรนด์ดังขนาดใหญ่กลัวว่าตัวแทนจำหน่ายจะเติบโตจนเกินไป จนอาจคุกคามหรือย้อนกลับมาเล่นงานบริษัทสุราเสียเอง จึงควบคุมตัวแทนจำหน่ายเข้มงวดขึ้นทุกที ทั้งยังใช้กลยุทธ์แบ่งแยกตัดกำลังตัวแทนรายใหญ่ ทำให้ตัวแทนจำหน่ายถูกมัดมือชกไปหมด

หากตัวแทนจำหน่ายไม่เชื่อฟัง ก็จะถูกจำกัดโควตาหรือระงับการส่งสินค้าทันที

สุราชื่อดังอย่างเหมาเจิ้นและอู่กู่เย่ เวลานี้เข้าสู่ตลาดของผู้ขายอย่างแท้จริง

สิ่งที่เรียกว่าตัวแทนจำหน่าย ก็คือการพึ่งพาโรงสุราของคนอื่นหาเงิน หากทำให้โรงสุราไม่พอใจ ก็ถูกริบสิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายได้ทันที

ธุรกิจจัดจำหน่ายสุราหลายแห่ง ยิ่งขยายกิจการใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ เมื่อต้องเผชิญกับการควบคุมที่เข้มงวดขึ้นทุกวันจากบริษัทสุรา จึงเลือกที่จะบุกเบิกเส้นทางของตัวเอง เช่น พัฒนาสินค้าติดแบรนด์ตัวเองขึ้นมา