บทที่ 216 ยากหาผู้รู้ใจ

อาคารเอ โกลเดนพลาซา เขตหวงเจียง บนชั้นสองของร้านสาขาใหญ่ติ่งเซิ่งจิ่วสิง ณ ห้องทำงานห้องหนึ่งของเถ้าแก่กู้ติ่ง เวลาสิบโมงตรงของวันที่ยี่สิบห้าพฤศจิกายน ได้เปิดรับแขกชุดที่สามของวัน

นั่นคือหัวหน้าเขตเซี่ยงไฮ้ของฮวาพี และผู้จัดการแผนกสถานบันเทิงกลางคืน

เว่ยไหลผงกศีรษะทักทายก่อน "สวัสดีครับคุณกู้ ผมเว่ยไหล หัวหน้าเขตเซี่ยงไฮ้ของฮวาพีครับ"

"ผู้จัดการเว่ยยังหนุ่มแน่นจริงนะ!"

ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปีบนที่นั่งประธาน ตัดผมทรงสกินเฮด ใบหน้ากลม รูปร่างท้วมเล็กน้อย สูงราวหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร เขามองตรงมาที่เว่ยไหลด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง แผ่รังสีข่มขวัญออกมาอย่างชัดเจน

คนผู้นี้ก็คือกู้ติ่ง บุคคลระดับแนวหน้าในวงการสุราของเซี่ยงไฮ้

การที่อีกฝ่ายอาศัยเส้นสายเพื่อนฝูงขอนัดพบ กู้ติ่งจึงจำใจตอบรับ ทว่าลึกๆ ในใจกลับมีข้อข้องใจอยู่ไม่น้อย เดิมทีตั้งใจจะเอาเรื่องเสียด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อได้เห็นเว่ยไหล ความคิดที่จะเอาความก็พลันมลายหายไป

เหตุผลนั้นเรียบง่ายยิ่ง เพียงเห็นว่าอีกฝ่ายยังหนุ่มแน่น กู้ติ่งก็รู้สึกสนใจขึ้นมา

กู้ติ่งมีกิจการใหญ่โต เป็นตัวแทนจำหน่ายสุราชื่อดังหลายแบรนด์ในเขตเซี่ยงไฮ้ ซึ่งล้วนเป็นสินค้าที่ไม่ต้องกลัวว่าจะขายไม่ออก เรียกได้ว่านอนเฉยๆ ก็ทำเงินได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังมีเรื่องให้กังวลใจ