กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NN3_SKY
บทที่ 103
พวกจือชิงเองก็เริ่มเห็นความหวัง จึงมีท่าทีดีขึ้น พอใจกับการมาของเกาเว่ยเซิง หอพักกว้างขวางพอสมควร ชางกั่วกับเกาเว่ยเซิงก็พักด้วยกันสองคน
ได้รับการต้อนรับอบอุ่นแบบนี้ ใจที่เคยหนักอึ้งของเกาเว่ยเซิงก็ปล่อยลงในที่สุด เขาอยากระบาย จึงเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาให้ชางกั่วฟัง
ชางกั่วถอนหายใจแล้วพูดว่า
“ฉันอยู่กับเลขาเหยียนมานาน พอจะรู้ว่า เธอไม่ค่อยสอนใครหรอก เธอจะเสียเวลาเตือนเฉพาะคนที่เธอเห็นว่าสอนได้ สำหรับนาย เธอนับว่าเตือนแบบสุดความสามารถแล้ว”
เกาเว่ยเซิงมีสีหน้ารู้สึกผิดลึกๆ แล้วพูดว่า
“จริงๆ วันนั้นฉันก็เสียใจทันที แต่ไม่รู้ทำไม ถึงก้าวเท้าไปขอโทษเลขาเหยียนไม่ได้เลย”
ชางกั่วตบไหล่เขาเบาๆ เหมือนให้กำลังใจ
“ต่อไปก็ดีขึ้นเอง ต่อไปเราก็ฟังเลขาเหยียนมีอะไรจะให้ทำ มีเธอเป็นหัวลากรถไฟ ยังไงก็ไม่ผิดทาง”
ในเวลาเดียวกัน