บทที่ 104

บทที่ 104

อีกโครงการคือของหวังหงเหมย เธอชอบกินปลา แต่ตั้งแต่มาชิงหยวน อำเภอนี้มีปลาให้กินครั้งเดียวในหน้าหนาว และรสชาติไม่ดีเลย เนื้อเละ ไม่มีความเด้ง กินแล้วรู้สึกว่าตายมานานแล้ว

พอสำรวจดูจึงพบว่า อำเภอชิงหยวนมีแหล่งน้ำผลิตสัตว์น้ำจำกัดมาก ร้านอาหารเสริมในอำเภอบางครั้งมีปลาสดขาย แต่ก็โดนคนมีเส้นสายแย่งซื้อก่อน ชาวบ้านจะกินปลาสักครั้งลำบากมาก

แปลว่า อำเภอชิงหยวนขาดแคลนทรัพยากรในการเลี้ยงปลาอย่างมาก พอดีหมู่บ้านหลิวเต้ากัวเหมินกับเหอฟางมีกระแสน้ำสายหนึ่ง เธอเลยคิดว่า ขุดสระใกล้ๆ แล้วนำน้ำจากลำธารมาใส่ จากนั้นหาปลาน้ำจืดและกุ้งมาปล่อย ก็จะเลี้ยงปลาได้แล้ว

เรื่องขายก็ไม่ต้องกังวล หากขายให้ร้านอาหารไม่ได้ ก็ขายให้สถานีรับซื้อได้

โครงการนี้ไม่ต้องใช้เงินมาก การขุดสระและนำน้ำเข้ามา สมาชิกทีมก็ทำได้ ปัญหาคือการเลี้ยงปลาและกุ้งต้องใช้เทคนิค ต้องรู้ว่าพวกมันกินอะไร ถ้าป่วยต้องทำอย่างไร