บทที่ 076

บทที่ 76

อู๋ตงหมินก็เริ่มอยู่ไม่สุขเหมือนกัน กำลังจะออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นคังหมิงพาเด็กคนหนึ่งรีบเดินเข้ามา

สายตาของเหยียนหงฉีมองไปที่แขนที่ห้อยอ่อนแรงของเด็ก ส่วนสายตาอู๋ตงหมินกลับมองไปยังลูกชายตัวเองที่เดินตามมาต้อยๆ หน้าซีดตาเศร้า

“เลขาเหยียน ผมจำได้ว่าคุณขี่จักรยานมา ไม่ทราบว่าจะให้ผมยืมได้ไหม? แขนของเด็กนี่ถูกดึงจนหลุดไหล่ เจ็บมาก ผมต้องรีบพาเขาไปสถานีอนามัยของคอมมูน” คังหมิงพูดด้วยท่าทีร้อนใจ

เหยียนหงฉีไม่ได้ตอบว่าจะยืมหรือไม่ยืม แต่เดินอ้อมตัวคังหมิงไปตรงหาคนเจ็บทันที

เด็กคนนั้นคงเจ็บหนัก ร้องไห้จนทั้งน้ำตาน้ำมูกเลอะใบหน้าเหมือนแมวเหมียวสีลายๆ น้ำมูกไหลย้อยลงมาที่คางจะหลุดไม่หลุด

เหยียนหงฉีเดินไปจับแขนเด็ก