บทที่ 075

บทที่ 75

ฮั่วเว่ยหงอธิบายต่อ

“คนบ้านนอกเราชินแล้ว แบบนี้ไม่เรียกว่าเย็นหรอก บางทีหน้าหนาวยังต้องทุบหลุมน้ำแข็งซักผ้าเลย”

เหยียนหงฉีเงยหน้ามองรอบๆ มีแต่ภูเขาเขียวครึ้ม กิ่งไม้แห้งและพุ่มไม้มากมายก็ใช้เป็นฟืนได้ ต้มน้ำให้ร้อนน่าจะไม่ใช่เรื่องยากนี่ หลัว ม่านเซี่ยจึงถามแทน

ฮั่วเว่ยหงชะงัก

“ไม่เคยคิดเหมือนกันค่ะ”

เธอปัดผมที่ตกข้างแก้ม คิดอยู่พักหนึ่งแล้วว่า

“คงเพราะเคยชิน คนอื่นอาจมองว่าต้มน้ำซักผ้ามันทำตัวลำบากเกินไป”

เหยียนหงฉีพยักหน้า ไม่พูดอะไร แล้วก็ก้าวข้ามหินลัดไปสองก้าวก็ถึงอีกฝั่ง

ฮั่วเว่ยหงเห็นแค่เงาคนวูบเดียว เท้าที่สวมรองเท้าหนังแตะหินแค่แผ่วเดียวก็ลอยไปถึงฝั่ง เหมือนนกที่บินเฉียดลงมา เธอรีบตามไปและถือโอกาสถามข้อสงสัยในใจ