บทที่ 058

บทที่ 58

ประโยคยาวเหยียดนี้ของเกาเว่ยเซิงพูดออกมาอย่างลื่นไหล สีหน้าเต็มไปด้วยความสำนึกผิดจริงจัง ราวกับเขาเข้าใจแล้วว่าตัวเองทำผิดไปแค่ไหน

“พี่หงฉี ผมรู้แล้วว่าตัวเองผิดและจะไม่ทำอีก! ผมน่ะ ตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ ถูกส่งไปอยู่กับปู่ย่า ปู่ย่าก็ตามใจผมจนเสียคน ทำให้ผมมีนิสัยเสียติดตัวมามากมาย หลายครั้งผมก็ไม่รู้ว่าบางอย่างที่ตัวเองทำมันผิด แต่พี่หงฉี ต่อไปนี้พี่เตือนผมเมื่อไหร่ก็ได้ สั่งสอนผมได้เลย ผมจะยอมรับและแก้ไขอย่างจริงใจ!”

เหยียนหงฉีไม่ได้เชื่อคำพูดของเขาแบบหมดใจ ความคิดและการรับรู้อะไรพวกนี้ ไม่ใช่ว่าอยู่ๆ จะเปลี่ยนได้ทันที แต่ที่เกาเว่ยเซิงพูดออกมาขนาดนี้ ก็ถือว่าเป็นท่าทีที่ดีอย่างหนึ่ง

เธอพยักหน้าแล้วพูดว่า “งั้นก็ดีแล้ว”