บทที่ 006

บทที่ 6

เหยียนหงฉี หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วถามย่าเหยียนว่า “สัดส่วนแบ่งแบบนี้ ถูกต้องใช่ไหม?” พอพูดจบ เธอก็ไม่รอคำตอบจากย่าเหยียน แต่หันไปทางเหยียนเจี้ยนเย่แทน “เขียนใบสัญญาหนี้มา ตอนนี้นายเป็นกรรมกรระดับหนึ่ง เงินเดือนเดือนละ 28 หยวน เดือนหนึ่งคืนฉัน 20”

เหยียนหงฉี ไม่ได้บอกกำหนดเวลา ตามความคิดของเธอ ทำงานครบหนึ่งเดือน ก็ต้องคืนเงินหนึ่งเดือน ถ้าเหยียนเจี้ยนเย่หรือคนที่สามตายก่อน ก็ยังมีเมีย ยังมีลูก ทุกอย่างอยู่ในสิทธิ์การตีความของเธอทั้งนั้น

เหยียนเจี้ยนเย่ร้อนรนขึ้นมา “ทั้งบ้านมีสี่คน เหลือแค่ 8 หยวน มันอยู่ไม่ได้เลย!” เขาได้แค่เงินเดือนพื้นฐาน ไม่มีสิทธิ์ได้โบนัส บางครั้งยังถูกหักเงินอีก หม่าหลานอิงก็ไม่ได้ทำงาน เพราะรังเกียจงานชั่วคราวที่โดนเอาเปรียบ แถมรายได้ก็น้อย ไหนๆ บ้านก็ไม่ได้จนถึงขั้นต้องพึ่งเงินเธอ ก็เลยอยู่บ้านเฉยๆ มาโดยตลอด