บทที่ 007

บทที่ 7

เพราะว่า เหยียนเจี้ยนเย่ และ เหยียนเจี้ยนกง ต้องจ่ายเงินที่ติดค้างเธอทุกเดือน เงินก้อนนี้แหละคือหลักประกันให้เธอได้ใช้ชีวิตดีๆ ในภายหลัง เหยียนหงฉี จึงไม่ได้ไล่ต้อนพวกเขาจนถึงที่สุด เธอบอกไว้ชัดว่า ก่อนบ่ายสี่โมงให้เก็บของให้เรียบร้อยแล้วย้ายออกไป จากนั้นก็เตือนอีกครั้งว่า ของที่ไม่ควรหยิบก็อย่าได้แตะ ก่อนจะเข็นจักรยานออกจากบ้าน

จักรยานคันนี้ไม่รู้ว่าเป็นของเหยียนเจี้ยนเย่หรือเหยียนเจี้ยนกง แต่ไม่ว่าเป็นของใคร ตอนนี้ก็กลายเป็นของเธอแล้ว เด็กสาวเจ้าของร่างเดิมขี่จักรยานไม่เป็น และในยุคที่เธออยู่เดิม ก็ไม่ได้ใช้ยานพาหนะอย่างนี้อีกต่อไป จักรยานคานตรงขนาด 28 นิ้วสำหรับคนสูงแค่ร้อยหกสิบเซนติเมตรนั้นลำบากพอสมควร แต่ด้วยความคล่องตัวของร่างกายและเรี่ยวแรงที่มี ไม่นาน เธอก็ขี่วนบนถนนดินที่ไม่ค่อยเรียบได้อยู่หลายรอบ ก่อนจะจับจุดได้