บทที่ 004

บทที่ 4

“สองคน ในที่สุดก็กลับมาเสียที… รอพวกแกมานานแล้ว!”

หลังจากได้นอนหลับหนึ่งตื่นและกินข้าวเข้าไปหน่อย อาการของเหยียนหงฉี ก็ดีขึ้นมาก ตอนนี้เธอยืนกางขาอยู่กลางลาน ใต้แสงแดด ผิวแม้จะเหลือง ร่างกายผอมจนเหมือนลำกกที่ไหวลม แต่ศีรษะกลับเชิดขึ้นสูง ยืนหลังตรงทื่อ ไม้เล็กๆ ในมือถูกเคาะลงบนฝ่ามือเป็นจังหวะ กลับทำให้ทั่วร่างของเธอแผ่กลิ่นอายบางอย่างที่สวนทางกับสภาพร่างกายอย่างสิ้นเชิง

เหยียนเจี้ยนเย่กับเหยียนเจี้ยนกงเงยหน้ามอง ทั้งคู่มองอยู่นาน กว่าจะรู้ว่านี่คือเหยียนหงฉี จริงๆ

เหยียนเจี้ยนเย่ทันทีที่เห็นก็เดือดปุดๆ รีบตั้งจักรยานให้ดี ส่ายร่างอ้วนปุกปุยของตัวเอง วิ่งพุ่งเข้ามาพร้อมชกกำปั้นใส่อากาศ

“อีเด็กเวร กล้าหาเรื่องหรือ! หมูเอาจมูกมาเสียบต้นหอม ยังจะมาทำท่าทำทางอะไร! มาดูสิว่าฉันจะสั่งสอนแกยังไง!”

เหยียนเจี้ยนกงรีบคว้าเขาไว้จากด้านหลัง พูดเสียงต่ำว่า “พี่รอง อย่าลืมที่ผมบอกสิ ตอนนี้เธอโตแล้ว อีกไม่นานก็ต้องแต่งงาน ต้องเอาใจหน่อย อย่าเหมือนเมื่อก่อนที่ยกมือก็ฟาดเอาเลย”