บทที่ 002

บทที่ 2

สามคนที่มุมผนังยิ่งตัวสั่นระริก ราวกับลูกไก่ตัวน้อยที่ถูกฝนสาดจนเปียกปอน คำพูดเมื่อครู่ยิ่งเป็นการยืนยันว่าพวกเขาคิดถูกแล้ว ต่างพากันมองคนตรงหน้าเป็นดั่งผีร้ายที่มาหลอกหลอน ในชีวิตนี้เพิ่งคิดว่าตนได้เห็นผีเป็นครั้งแรก ความหวาดกลัวจึงไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยสักนิด

จู่ๆ เหยียนหงฉี ได้กลิ่นฉุนของปัสสาวะ รีบยกมือขึ้นปิดจมูก ก็เห็นปัสสาวะซึมออกมาจากใต้ตัวของย่าเหยียน แล้วลามไปไกลบนพื้นดินที่ถูกบดอัดจนแน่นและราบเรียบ

“ยายแก่ นี่สกปรกเกินไปแล้วนะ!” เหยียน หงฉีเอ่ยอย่างรังเกียจสุดขีด รีบถอยหลังไปสองก้าว แต่กลิ่นก็ยังลอยตามมา จึงตัดสินใจออกไปนอกห้องแล้วปิดประตูเพื่อกันกลิ่นเหม็นให้หมดไป