เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จะไสหัวไปก็ต้องเป็นพวกเจ้านั่นแหละ
น้ำเสียงของอันกั๋วกงอ่อนโยนและชัดเจนมาโดยตลอด เวลาพูดก็เนิบช้า ไม่รีบร้อน ทำให้ทุกคนต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะตั้งสติได้
พอได้ยินแบบนั้น ปู่เจ็ดก็ร้อนใจขึ้นมา “จื้อจาง โกรธไปก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้หรอก พวกเจ้าเป็นพี่น้องแท้ ๆ ที่มีสายเลือดเดียวกัน การแยกบ้านกันแบบนี้ไม่กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะหรือ?”
“ท่านปู่เจ็ดไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไม่สนใจว่าคนอื่นจะพูดอย่างไร”
“กู้จื้อจาง เจ้าหมายความว่ายังไง? พวกเราอุตส่าห์เดินทางมาไกลเพื่อช่วยสะสางความขัดแย้งระหว่างพี่น้องของพวกเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ไว้หน้าพวกเราเลยสักนิด!” กู้จื้อเสียนตวาดด้วยความโกรธ
บ้านรองรับปากไว้แล้วว่า ขอแค่เกลี้ยกล่อมอันกั๋วกงได้สำเร็จ พวกเขาจะมอบค่าตอบแทนก้อนโตให้ กู้จื้อเสียนจึงกลัวว่าจะพลาดโอกาสทองนี้ไป