เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เราไม่เหมาะกัน
มองดูสีหน้าที่สงบนิ่งแต่ทว่าห่างเหินของเฉียนจิ่งเจ๋อ กู้เนี่ยนซีก็หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “ข้าเอาแต่ใจงั้นหรือ? องค์รัชทายาท พระองค์พูดจริงหรือเพคะ?”
นางยอมอ่อนข้อให้ผู้อื่นทุกเรื่อง แม้จะเผชิญกับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมในจวนกั๋วกงก็ไม่เคยโวยวายอาละวาด แม้จะเจอคำถากถางจากกู้เจาฮวาก็พยายามอดกลั้น แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่านางเอาแต่ใจเสียอย่างนั้น
เฉียนจิ่งเจ๋อมองนางด้วยสายตาเรียบเฉย ในแววตาไม่มีทั้งความอ่อนโยนหรือความผิดหวัง มันราบเรียบดั่งผิวน้ำที่ไม่มีลมพัดผ่าน “อย่าว่าแต่เรื่องที่เจ้าทำร้ายตัวเองก่อนหน้านี้เลย ลำพังแค่ที่เจ้าถือวิสาสะตามมาถึงเฉินโจว แถมยังต้องรบกวนให้จวนสกุลไป๋ต้องคอยดูแล แบบนี้จะไม่เรียกว่าเอาแต่ใจแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?”
“กู้เจาฮวานางก็มาเหมือนกัน!”
“นางไม่เหมือนกับเจ้า”