เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจาฮวา อย่าหลบหน้าข้าอีกเลย
ยามอาหารเย็น ทุกคนต่างมาพร้อมหน้ากันที่จวนสกุลไป๋ ยกเว้นก็แต่กู้เนี่ยนซี
กู้เจาฮวาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “พี่ใหญ่ทำไมไม่มาล่ะเจ้าคะ หรือว่ายังไม่สบายตัวอยู่?”
ไป๋โย่วเวยนึกในใจว่า กู้เนี่ยนซีทำไมถึงไม่มาน่ะเหรอ ตัวเธอเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือไง
ถ้าเป็นเธอ เธอเองก็คงไม่มานั่งหัวโด่ให้คนเมินเฉยแบบนั้นหรอก
“คุณหนูรองกู้ไม่ต้องกังวลไปหรอกเจ้าค่ะ ข้าให้บ่าวส่งอาหารไปให้คุณหนูใหญ่กู้แล้ว” ฮูหยินไป๋พูดกับกู้เจาฮวาด้วยรอยยิ้ม
ฮูหยินไป๋รู้สึกเอ็นดูกู้เจาฮวาอยู่ไม่น้อย เธอคิดว่ากู้เจาฮวาเป็นเทพีนำโชคของเมืองเฉินโจวและจวนสกุลไป๋ สองครั้งนี้ถ้าไม่ได้อีกฝ่ายช่วยไว้ นอกจากชาวเมืองเฉินโจวจะต้องบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมากแล้ว ท่านเจ้าเมืองไป๋ในฐานะพ่อเมืองก็คงหนีไม่พ้นความผิดแน่นอน
ฮูหยินไป๋ถึงขั้นคิดอยากได้กู้เจาฮวามาเป็นลูกสะใภ้ แต่ก็ถูกท่านเจ้าเมืองไป๋และไป๋โย่วเวยค้านหัวชนฝา บอกให้เธอเลิกคิดเรื่องนี้เสียตั้งแต่เนิ่น ๆ