เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ล่อองค์รัชทายาทให้ติดเบ็ด
พอมองรถม้าของกู้เจาฮวาแล่นจากไปจนฝุ่นฟุ้ง เฉียนจิ่งหลิงก็รู้สึกเหมือนในใจว่างเปล่าไปส่วนหนึ่ง
เหมือนสิ่งที่เคยอยู่ตรงนั้น จู่ ๆ ก็ถูกใครควักเอาไป
กู้เนี่ยนซีรู้สึกผิดในใจจนแทบทนไม่ไหว นางทำท่าเหมือนจะร้องไห้ “ท่านอ๋อง เป็นความผิดของข้าเอง หากไม่ใช่เพราะข้า ท่านกับน้องรองก็คงไม่ทะเลาะกัน”
เห็นนางโทษตัวเองขนาดนั้น เฉียนจิ่งหลิงก็รีบดึงสติกลับมาปลอบ “เรื่องนี้จะโทษเจ้าได้อย่างไร เป็นเจาฮวาเองที่อารมณ์ร้าย”
กู้เนี่ยนซีส่ายหน้า ไม่เห็นด้วยกับคำพูดนั้น “น้องรองแค่อายุยังน้อย บางครั้งอาจเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ก็ยังน่ารักอยู่ ขอท่านอ๋องอย่าถือโทษน้องรองเลย”
กู้เนี่ยนซีช่างเข้าอกเข้าใจคนอื่นจนเฉียนจิ่งหลิงไม่รู้จะหาคำไหนมาชมให้สมกับความดีของนาง เขาพูดจากใจว่า “เจาฮวาโชคดีจริง ๆ ที่มีพี่สาวอย่างเจ้า”