เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
องค์รัชทายาทเก่งกาจจริง ๆ
“องค์รัชทายาท~”
เฉียนจิ่งเจ๋อชะงักไปเล็กน้อย
ในวังนี้ทุกคนต่างเรียกเขาว่าองค์รัชทายาท แต่เขากลับเพิ่งเคยได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้เป็นครั้งแรก
น้ำเสียงนั้นทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวล ราวกับมีตะขอเกี่ยวหัวใจคนฟังเอาไว้ เป็นความหวานที่ไม่เลี่ยนจนเกินไป และไม่ทำให้เขารู้สึกขัดหูหรือรำคาญใจเลยสักนิด
เขาหันไปมองตามเสียงนั้น ก็เห็นหญิงสาวนางหนึ่งกำลังถือชายกระโปรงวิ่งตรงมาหา
เสื้อตัวนอกสีจันทร์กระจ่างกับชายกระโปรงสีชมพูโบกสะบัดไปตามแรงลม ราวกับกิ่งท้อที่จู่ ๆ ก็โผล่เข้ามาในสายตา งดงามจนตั้งตัวไม่ติดและยากจะรับมือ
“องค์รัชทายาท ได้พบพระองค์จริง ๆ ด้วย ดีใจจังเลยเพคะ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้างดงามราวกับดอกไม้บาน นัยน์ตาคู่สวยเป็นประกายดั่งดวงดาราและงดงามประหนึ่งอัญมณี
แววตาของเฉียนจิ่งเจ๋อสั่นไหวเล็กน้อย เขาเผลอชื่นชมความงามตรงหน้าตามสัญชาตญาณ