บทที่ 124 อาศัยช่องโหว่ (1)

บทที่ 124 อาศัยช่องโหว่ (1)

"เสียของ! สิ้นเปลืองของวิเศษชะมัด!" เถาจู๋ร้องตะโกนอย่างขุ่นเคือง ท้องของเขาตอนนี้พองเป่งเหมือนกลองใบใหญ่ แถมยังส่งเสียง "ตุบๆ" สอดคล้องกับจังหวะการพูดของเขา คือขยายพองขึ้นๆ ลงๆ ดูเหมือนจะถูกตีจนแตกได้ทุกเมื่อ ทำเอาคนที่มองอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระวนกระวายใจ แต่เถ้าแก่เถากลับไม่ใส่ใจภาพลักษณ์ (พุง) ของตัวเองเลยสักนิด ยังคงโวยวายต่อไปว่า "ก็แค่งานประมูลธรรมดาๆ งานหนึ่ง ท่านถึงกับส่งตัวตนระดับคุนเผิงออกโรงเลยเชียว ช่างเป็นการสิ้นเปลืองของวิเศษอย่างแท้จริง!"