เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 206 งัดลูกไม้เดิมมาใช้อีกครั้ง (2)
เขาเข้าใจแล้ว คุณชายอวิ๋นคนนี้คิดจะใช้กวานเยี่ยเป็นหินรองเท้าสินะ!
ก็ถูกอยู่ การแข่งขันหมากเซียนในครั้งนี้ จะคัดเลือกคนหนุ่มสาวผู้มีพรสวรรค์ขั้นจู้จีมาเป็นตัวแทนแดนกลางอีกครั้ง คนอย่างอวิ๋นกั้วหลิงพลาดโอกาสจากงานประมูลครั้งก่อนไปแล้ว ครั้งนี้ย่อมต้องเข้าร่วมอย่างแน่นอน ดังนั้นการที่เขาต้องการจะชิงสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองก่อน เพื่อสร้างความประทับใจต่อหน้าบรรดาผู้ตัดสินในอนาคตก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้... บ้าบอสิ!
นครกลางเมฆสอนลูกหลานมายังไงกัน? จะหาใครมาเป็นบันไดสร้างบารมีก็ไม่หา ดันมาหาศิษย์ของเซียนจุน!
แถมเด็กเปรตแบบนี้กลับไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแลอยู่ข้าง ๆ เลย!
การขอโทษของพวกเจ้าเมื่อครั้งก่อนมันคือการขอโทษแบบนี้เหรอ!
จางหงจิ่งด่ากราดอยู่ในใจ ริมฝีปากเตรียมจะพูดเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายสองสามประโยค เพื่อให้คุณชายเล็กแห่งนครกลางเมฆคนนี้เลิกหาเรื่องไร้สาระ แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะเย็นชาดังมาจากด้านหลัง
“ประลอง?” กวานเยี่ยยกมุมปากขึ้น “ความหมายของเจ้าก็คือ เจ้าอยากจะทำการนำเสนอผลงานวิชาการกันตรงนี้เลย?”
“เจ้าไม่กล้าเหรอ?” อวิ๋นกั้วหลิงถามอย่างท้าทาย
อวิ๋นกั้วหลิงก็ไม่ได้คิดขึ้นมาอย่างกะทันหันหรอก