เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 207 การเปรียบเทียบอันน่าสังเวช (1)
“...สรุปได้ว่า พื้นที่หลักของทะเลหยวนไห่ไม่ได้ถูกปราณมารปนเปื้อน ยิ่งไปกว่านั้นด้วยกิจกรรมของกระแสน้ำในมหาสมุทร มันจึงมีกลไกทำความสะอาดตัวเองได้ในระดับหนึ่ง เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ของซากโบราณสถานเทพมารในปัจจุบัน สามารถใช้วิธีการบำบัดแบบย้อนกลับได้...”
กวานเยี่ยอธิบายอย่างเป็นระบบระเบียบ
แม้เขาจะไม่ถนัดการเข้าสังคมเอาเสียเลยและเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน แต่เมื่อพูดถึงเรื่องการนำเสนอผลงานวิชาการ แม้จะไม่ใช่สาขาที่ตนเองเชี่ยวชาญ ขอเพียงมีเวลาเตรียมตัวให้มากพอ กวานเยี่ยก็สามารถทำออกมาได้ค่อนข้างสมบูรณ์แบบ
ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพราะถูกซือจุนของเขาเคี่ยวเข็ญมานั่นเอง
นี่ไม่นับว่าเป็นความถนัดพิเศษของกวานเยี่ย แต่เป็นทักษะการเอาชีวิตรอดพื้นฐานของศิษย์ในสำนักโจวฮุ่ย
ยกเว้นอวี่เหวินเซวียนผู้มีสมองป่วยไข้นั้น ทุกคนล้วนต้องเชี่ยวชาญ——อันที่จริงอวี่เหวินเซวียนก็ไม่ใช่ว่าทำไม่เป็น จากการสังเกตของกวานเยี่ย ศิษย์พี่ใหญ่เข้าใจดีอยู่แก่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แถมยังสามารถสังเกตเห็นรายละเอียดที่คนอื่นไม่เคยสังเกตเห็นได้อีกด้วย เพียงแต่พอให้เขาทำรายงานตามมาตรฐาน เขาก็มักจะหลุดกรอบไปเสมอ ดูเหมือนสวรรค์จะไม่ได้สร้างให้เขารู้จักว่า 'กฎเกณฑ์' คืออะไร