เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 205 งัดลูกไม้เดิมมาใช้อีกครั้ง (1)
“ที่แท้ก็คือจุ้ยหลิวจวีซื่อแห่งทะเลสาบหว่างนี่เอง? เลื่อมใสมานาน เลื่อมใสมานาน”
“มิกล้า มิกล้า สามารถพบเจอเซียนหรงกู่ผู้โด่งดัง ข้าต่างหากที่โชคดีวาสนาสูงส่ง”
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรกล่าวด้วยรอยยิ้มเปี่ยมล้น ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยบรรยากาศการอวยกันไปมาทางธุรกิจอันจอมปลอม
ฉากนี้แม้ดูเผิน ๆ จะคล้ายคลึงกับตอนที่มหาวิทยาลัยชั้นนำต่าง ๆ (x) สำนักต่าง ๆ ทำการแลกเปลี่ยนวิชาอาคมกัน ซึ่งภาษาที่เหล่าผู้นำทีมใช้พูดคุยกันด้วยรอยยิ้มจอมปลอมนั้นแทบไม่ต่างกันเลย
แต่หากมีคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวหลงเข้ามาที่นี่ คงได้ตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ เพราะคนที่กำลังอวยกันไปมาทางธุรกิจอยู่ที่นี่ กลับเป็นถึงเฒ่าประหลาดขั้นเลี่ยนซวีและขั้นเหอถี่ทั้งสิ้น
แน่นอนว่าคนธรรมดาทั่วไปก็ไม่สามารถเข้ามาได้อยู่แล้ว
สถานที่แห่งนี้คือบริเวณมงกุฎดอกปะการังบนหัวคุนเผิงใต้ทะเลหยวนไห่ ว่ากันว่าเป็นตำหนักส่วนตัวของยอดฝีมือขั้นตู้เจี๋ยอย่างเซียนจุนปู๋เจวี้ยน ที่เปิดขึ้นเป็นพิเศษเพื่อต้อนรับเหล่าคณะกรรมการเตรียมจัดการแข่งขัน “การแข่งขันประลองตัวแทนแดนกลาง” ในครั้งนี้โดยเฉพาะ